Հաստատակամ անագե զինվորիկը
Մի ոտք ունեցող զինվորիկն ու թղթե պարուհին․ հուզիչ հեքիաթ հավատարմության և փորձությունների մասին։
Մի տղայի ծննդյան օրը քսանհինգ անագե զինվորիկ նվիրեցին։ Բոլորը նույն գդալից էին պատրաստված, կարմիր ու կապույտ համազգեստ ունեին և հրացանն ուսին էին պահում։ Միայն վերջին զինվորիկն էր միոտանի․ նրա համար անագը չէր բավականացրել։ Բայց նա նույնքան ուղիղ ու ամուր էր կանգնում, որքան մյուսները։
Սեղանի վրա թղթե պալատ կար։ Նրա դռան մոտ գեղեցիկ պարուհի էր կանգնած։ Պարուհու մի ոտքը բարձրացած էր, և զինվորիկը կարծեց, թե նա նույնպես մեկ ոտք ունի։ Նա շատ հավանեց աղջկան, բայց ամաչեց խոսել նրա հետ։
Գիշերը, երբ մարդիկ քնեցին, խաղալիքները սկսեցին խաղալ։ Զինվորիկն անշարժ կանգնած նայում էր պարուհուն։ Մի տուփից փոքրիկ սև չարաճճի դուրս թռավ և զգուշացրեց նրան, որ ուրիշների վրա աչք չդնի։ Զինվորիկը ոչինչ չպատասխանեց։
Հաջորդ առավոտ զինվորիկին դրեցին պատուհանագոգին։ Հանկարծ պատուհանը բացվեց, և նա երրորդ հարկից ընկավ փողոց։ Նա գլխիվայր մնաց քարերի արանքում, իսկ միակ ոտքը վեր էր պարզված։
Տղան ու սպասուհին դուրս եկան նրան փնտրելու։ Նրանք այնքան մոտ անցան, որ հեշտությամբ կարող էին տեսնել նրան, բայց զինվորիկը չկանչեց։ Անձրև սկսվեց, և փնտրողները տուն վերադարձան։
Երկու ուրիշ տղա գտան նրան, թղթից նավակ պատրաստեցին, զինվորիկին դրեցին նավակի մեջ ու նավակն իջեցրին փողոցի առվակը։ Նավակն արագ սլացավ, իսկ զինվորիկն ուղիղ կանգնած մնաց՝ հրացանն ուսին։
Առվակի ջուրը հոսեց մութ ջրահեռացման անցուղու մեջ։ Այնտեղ մի մեծ առնետ փակեց ճանապարհը՝ անցաթուղթ պահանջելով։ Նավակը չկանգնեց։ Առնետը նրա հետևից վազեց, բայց հոսանքն ավելի արագ էր։
Ջուրը նավակը տարավ դեպի ջրանցք։ Թուղթը թրջվեց, ծալքերը բացվեցին, և նավակը սկսեց խորտակվել։ Զինվորիկը մինչև վերջին պահը մտածում էր սեղանի վրա մնացած պարուհու մասին։
Հանկարծ մի ձուկ նրան կուլ տվեց։ Ձկան փորի մեջ ավելի մութ էր, քան անցուղում, բայց զինվորիկը համբերությամբ սպասեց։
Ձկանը բռնեցին, շուկա տարան և վաճառեցին։ Երբ խոհանոցում նրա փորը բացեցին, խոհարարը զարմանքով գտավ փոքրիկ զինվորիկին։ Նրան սենյակ տարան։ Զինվորիկը տեսավ նույն սեղանը, նույն պալատը և նույն պարուհուն․ նա վերադարձել էր իր տղայի տուն։
Նա պատրաստ էր երջանկությունից արտասվելու, բայց անագե զինվորիկներն արցունքներ չունեն։ Պարուհին դեռ նույն դիրքով էր կանգնած։ Նրանք լուռ նայում էին իրար։
Այդ պահին երեխաներից մեկն առանց պատճառի զինվորիկին նետեց վառարանի մեջ։ Կրակի լույսի մեջ նա շարունակում էր ուղիղ կանգնել։ Անագը տաքացավ, գույները խամրեցին, բայց նրա հայացքը դեռ պարուհու վրա էր։
Դուռը բացվեց, քամին ներս մտավ և թղթե պարուհուն տարավ ուղիղ վառարանի մեջ։ Նա մի ակնթարթ փայլեց ու այրվեց։ Զինվորիկը հալվեց։
Հաջորդ օրը մոխրի մեջ գտան փոքրիկ անագե սիրտ և պարուհու փայլուն զարդը։ Զինվորիկի համազգեստն ու հրացանը վերացել էին, բայց նրա վերջին հետքը սրտի ձև ուներ։