Մատնաչափիկը

Ծաղկից ծնված փոքրիկ աղջկա ճանապարհորդությունը՝ ջրաշուշանի տերևից մինչև ծաղիկների թագավորություն։

Մի կին շատ էր ցանկանում երեխա ունենալ։ Նա մի կախարդուհուց փոքրիկ հատիկ ստացավ, տնկեց ծաղկամանի մեջ և ամեն օր խնամեց այն։ Շուտով բացվեց մի գեղեցիկ ծաղիկ, որի մեջ նստած էր մատի չափ փոքրիկ աղջիկ։ Կինը նրան Մատնաչափիկ անվանեց։

Մատնաչափիկը քնում էր ընկույզի կճեպի մեջ, ծածկվում վարդի թերթիկով և ցերեկը նավարկում ծաղկաթերթից պատրաստած նավակով։ Երբ երգում էր, նրա ձայնը նուրբ զանգակի պես էր հնչում։

Մի գիշեր պատուհանից մի դոդոշ մտավ։ Նա տեսավ քնած աղջկան և որոշեց նրան իր որդու համար տանել։ Ընկույզի կճեպը վերցրեց ու դրեց գետի մեջ աճած ջրաշուշանի լայն տերևին։

Առավոտյան Մատնաչափիկն արթնացավ ջրի մեջտեղում։ Դոդոշը պատմեց իր ծրագրի մասին և հեռացավ որդու հետ։ Փոքրիկ աղջիկը լաց եղավ․ նա չէր ուզում ապրել մութ ճահճում։

Ձկները լսեցին նրա լացը։ Նրանք կրծեցին տերևի ցողունը, և տերևը հոսանքով հեռացավ։ Մի թիթեռ օգնեց նրան ավելի արագ շարժվել, իսկ քիչ անց մի բզեզ Մատնաչափիկին տարավ ծառի վրա։

Բզեզի ընկերները զարմացան․ աղջիկը բեղիկներ չուներ և ընդամենը երկու ոտք ուներ։ Նրանց խոսքերից ամաչելով՝ բզեզը նրան մենակ թողեց մի ծաղկի վրա։ Մատնաչափիկն ամբողջ ամառ ապրեց անտառում՝ ցողով հագեցնելով ծարավը և ծաղիկների հյութով սնվելով։

Երբ ցուրտն ընկավ, նա ապաստան փնտրեց։ Դաշտամուկը նրան իր բնում ընդունեց։ Փոքրիկ աղջիկը մաքրում էր տունը և երեկոները երգում իր հյուրընկալի համար։

Մկան հարևանը հարուստ խլուրդ էր։ Նա չէր սիրում արևն ու ծաղիկները և ցանկանում էր, որ Մատնաչափիկը դառնա իր կինը։ Մի օր նա նրանց ցույց տվեց իր ստորգետնյա անցուղին։ Այնտեղ մի ծիծեռնակ էր ընկած՝ սառած ու անշարժ։

Գիշերը Մատնաչափիկը վերադարձավ թռչնի մոտ։ Նա ծիծեռնակին տերևներով ծածկեց և ջուր բերեց։ Պարզվեց՝ ծիծեռնակը կենդանի է։ Փոքրիկ աղջիկն ամբողջ ձմեռ գաղտնի խնամեց նրան։

Գարնանը թռչունն ուժ հավաքեց։ Նա առաջարկեց միասին թռչել, բայց Մատնաչափիկը մնաց՝ չցանկանալով տխրեցնել դաշտամկանը։ Ծիծեռնակը հրաժեշտ տվեց և բարձրացավ դեպի երկինք։

Մինչդեռ դաշտամուկը պատրաստվում էր աղջկան խլուրդի հետ ամուսնացնել։ Մատնաչափիկը տխրում էր․ խլուրդի տանը նա այլևս չէր տեսնելու արևը։ Աշնանը նա վերջին անգամ դուրս եկավ արևին հրաժեշտ տալու։

Հենց այդ պահին գլխավերևում ծիծեռնակը հայտնվեց։

— Արի՛ ինձ հետ, — ասաց նա։ — Կտանեմ քեզ մի տաք երկիր, որտեղ միշտ ծաղիկներ կան։

Այս անգամ Մատնաչափիկը համաձայնեց։ Նա նստեց թռչնի մեջքին, ամուր բռնվեց, և նրանք թռան անտառների, լեռների ու ծովերի վրայով։

Տաք երկրում ծիծեռնակը նրան իջեցրեց սպիտակ ծաղկի վրա։ Ծաղկի մեջ մի փոքրիկ արքայազն էր նստած՝ հենց Մատնաչափիկի չափ։ Նա ծաղիկների մարդկանց թագավորն էր։

Արքայազնն ուրախությամբ դիմավորեց նրան։ Մյուս ծաղիկներից փոքրիկ մարդիկ դուրս եկան և աղջկան թափանցիկ թևեր նվիրեցին։ Հիմա նա կարող էր ծաղկից ծաղիկ թռչել։

Մատնաչափիկը գտավ մի տուն, որտեղ իրեն հասկանում էին, և ընկերներ, որոնք ուրախ էին իր ներկայությամբ։ Ծիծեռնակը վերադարձավ հյուսիս ու իր երգի մեջ պատմեց փոքրիկ աղջկա զարմանալի ճանապարհորդության մասին։

Բոլոր հեքիաթները