Պինոկիոյի արկածները

Փայտե տիկնիկ Պինոկիոյի արկածներն ու իսկական տղա դառնալու ճանապարհը։

Մի օր վարպետ Ջեպետտոն փայտի մի զարմանալի կտորից տիկնիկ պատրաստեց։ Փայտը խոսում էր, ծիծաղում և չէր ուզում հանգիստ մնալ։ Ջեպետտոն տիկնիկին Պինոկիո անվանեց։ Հենց ավարտեց նրա ոտքերը, Պինոկիոն վեր թռավ ու փողոց վազեց։

Ջեպետտոն նրան շատ էր սիրում։ Նա վաճառեց իր միակ վերարկուն, որ տղայի համար այբբենարան գնի։

— Դպրոց կգնաս ու կսովորես, — ասաց նա։

Պինոկիոն խոստացավ։ Բայց դպրոց գնալու ճանապարհին երաժշտություն լսեց և տիկնիկային թատրոն տեսավ։ Նա վաճառեց այբբենարանն ու տոմս գնեց։ Բեմի տիկնիկները նրան ճանաչեցին որպես իրենց եղբայր և ողջունեցին։

Թատրոնի տերը՝ Կրակակերը, սկզբում շատ բարկացավ։ Բայց երբ իմացավ աղքատ Ջեպետտոյի մասին, խղճաց տղային ու հինգ ոսկի տվեց՝ հորը հասցնելու համար։

Ճանապարհին Պինոկիոն հանդիպեց աղվեսին ու կատվին։ Նրանք ասացին, թե մի կախարդական դաշտ գիտեն․ եթե այնտեղ ոսկիները տնկի, հաջորդ օրը ոսկե ծառեր կաճեն։

Խոսող ծղրիդը վաղուց նրան զգուշացրել էր հեշտ հարստանալու խոստումներին չհավատալ։ Բայց Պինոկիոն չլսեց խորհուրդը։ Աղվեսն ու կատուն նրան խաբեցին և վերջապես գողացան նրա ոսկիները։

Պինոկիոն բազմաթիվ վտանգների միջով անցավ։ Մի անգամ Երկնագույն փերին նրան փրկեց և խնամեց իր տանը։ Երբ փերին հարցրեց ոսկիների մասին, տղան սկսեց սուտ խոսել։ Ամեն ստի հետ նրա քիթն ավելի էր երկարում։ Վերջում նա նույնիսկ չէր կարողանում գլուխը շրջել։

Փերին բացատրեց, որ սուտը միշտ իր հետքը թողնում է։ Պինոկիոն խոստովանեց ճշմարտությունը, և թռչուններն օգնեցին նրա քիթը կրկին սովորական դարձնել։

Տղան վերադարձավ՝ հորը փնտրելու։ Պարզվեց՝ Ջեպետտոն նրան գտնելու համար փոքրիկ նավակով ծով էր դուրս եկել և կորել էր։ Պինոկիոն էլ փորձեց ծովով որոնել նրան, բայց հասավ ուրիշ ափ։

Այնտեղ նա կրկին հանդիպեց փերիին։ Փերին ընդունեց Պինոկիոյին և խոստացավ, որ եթե տղան սովորի, աշխատի ու հոգատար լինի, մի օր իսկական երեխա կդառնա։ Պինոկիոն դպրոց գնաց և որոշ ժամանակ ջանասիրաբար սովորեց։

Բայց նրա ընկերը՝ Լամպիկը, պատմեց մի երկրի մասին, որտեղ դպրոց ու դասեր չկան, և երեխաներն ամբողջ օրը խաղում են։ Պինոկիոն նորից մոռացավ խոստումը և գնաց նրա հետ։

Սկզբում ամեն ինչ զվարճալի էր։ Ամիսներ անց, սակայն, տղաների գլխին ավանակի ականջներ աճեցին։ Շուտով նրանք ամբողջությամբ ավանակ դարձան։ Պինոկիոյին վաճառեցին կրկեսին։

Երբ նա վնասեց ոտքը և այլևս չէր կարողանում ելույթ ունենալ, նրան նորից վաճառեցին։ Նոր տերը նրան ծովը գցեց։ Ջրում ձկները կրծեցին նրա ավանակի արտաքին շերտը, և դրա տակից կրկին հայտնվեց փայտե տիկնիկը։

Պինոկիոն լողաց, բայց հսկայական շնաձուկը նրան կուլ տվեց։ Շնաձկան մութ փորի մեջ նա հեռվում ճրագի լույս տեսավ։ Այնտեղ նրա հայրն էր՝ Ջեպետտոն։ Նրան էլ նույն շնաձուկն էր կուլ տվել։

— Հա՛յր, ես քեզ գտա, — ասաց Պինոկիոն և գրկեց նրան։

Երբ շնաձուկը քնած էր ու բերանը բաց էր պահում, Պինոկիոն հորը մեջքին առավ և դուրս լողաց։ Մի մեծ ձուկ օգնեց նրանց ափ հասնել։

Նրանք ապաստան գտան մի փոքրիկ խրճիթում։ Ջեպետտոն հիվանդ էր, և այս անգամ Պինոկիոն գործի անցավ առանց դժգոհելու։ Նա ջուր էր հանում, զամբյուղներ պատրաստում, հոր համար կաթ գնում և երեկոները սովորում։

Մի օր նա իմացավ, որ փերին հիվանդ է ու օգնության կարիք ունի։ Իր նոր հագուստի համար հավաքած գումարը տվեց նրան։ Այդ գիշեր փերին երազում շնորհակալություն հայտնեց տղային։

Առավոտյան Պինոկիոն արթնացավ որպես իսկական երեխա։ Ջեպետտոն էլ իրեն լավ էր զգում։ Անկյունում մնացել էր հին փայտե տիկնիկը, իսկ նրա կողքին կանգնած տղան ուրախ էր, որ վերջապես սովորել է հոգ տանել նրանց մասին, ում սիրում է։

Բոլոր հեքիաթները