Փոքրիկ կարմիր հավիկը

Փոքրիկ հավիկը ցորեն է աճեցնում, ալյուր ստանում ու հաց թխում։ Ո՞վ կօգնի նրան, և ո՞վ կուտի պատրաստի հացը։

Մի ագարակում փոքրիկ կարմիր հավիկ էր ապրում իր ճուտիկների հետ։ Բակում սագ և բադ էլ կային։ Նրանք սիրում էին արևի տակ հանգստանալ, մինչ հավիկն ամբողջ օրը ճուտիկների համար կեր էր փնտրում։

Մի առավոտ հավիկը ցորենի հատիկ գտավ։ Նա չկերավ այն, այլ մտածեց, որ կարող է ցանել և ավելի շատ ցորեն ստանալ։

— Ո՞վ ինձ հետ ցորենը կցանի, — հարցրեց նա։

— Ես՝ ոչ, — ասաց սագը։

— Ես էլ՝ ոչ, — ասաց բադը։

— Ուրեմն ես կանեմ, — պատասխանեց փոքրիկ կարմիր հավիկը։

Նա հողի մեջ փոքրիկ փոս բացեց, հատիկը դրեց մեջը և հողով ծածկեց։ Անձրևն ու արևը օգնեցին, որ ցորենը ծլի։ Հավիկը խնամում էր բույսը և ճուտիկներին ցույց տալիս, թե ինչպես է այն օր օրի աճում։

Երբ հասկը հասունացավ, հատիկները ոսկեգույն դարձան։ Հավիկը դրանք հավաքեց։ Այժմ պետք էր ցորենը ջրաղաց տանել, որ ալյուր դառնա։

— Ո՞վ ինձ հետ ցորենը ջրաղաց կտանի, — հարցրեց նա։

— Ես՝ ոչ, — կրկնեց սագը։

— Ես էլ՝ ոչ, — կրկնեց բադը։

Հավիկը ցորենն ինքը տարավ։ Ջրաղացից վերադարձավ սպիտակ ալյուրով լի պարկով։ Նա դրեց այն սեղանին և մտածեց տաք հացի մասին։

— Ո՞վ կօգնի այս ալյուրից հաց թխել, — հարցրեց նա։

Սագն ու բադը նորից հրաժարվեցին։ Հավիկը ջուր ավելացրեց, խմորը հունցեց և հացը վառարանի մեջ դրեց։ Քիչ անց ամբողջ բակով թարմ հացի բույր տարածվեց։

Հացը պատրաստ էր՝ կարմրած կեղևով ու փափուկ միջուկով։ Հավիկը սեղանին դրեց այն և վերջին անգամ կանչեց հարևաններին։

— Ո՞վ կուտի այս հացը։

— Ե՛ս, — իսկույն ասաց սագը։

— Ե՛ս էլ, — շտապեց բադը։

— Դուք չօգնեցիք ո՛չ ցորենը ցանել, ո՛չ ջրաղաց տանել, ո՛չ հաց թխել, — ասաց հավիկը։ — Այս հացը ես ու իմ ճուտիկները կուտենք։

Նա կանչեց ճուտիկներին։ Նրանք հավաքվեցին սեղանի շուրջը, և փոքրիկ կարմիր հավիկն իր թխած հացը բաժանեց նրանց։ Մեկ հատիկից սկսված աշխատանքն ավարտվեց ընտանիքի տաք ընթրիքով։

Բոլոր հեքիաթները