Ոսկե սագը

Անտառում գտած ոսկե սագը մարդկանց զվարճալի շղթա է ստեղծում և ծիծաղեցնում արքայադստերը, որին ոչ ոք չէր կարողանում ծիծաղեցնել։

Մի մարդ երեք որդի ուներ։ Կրտսերին բոլորը պարզամիտ էին համարում և հաճախ ծաղրում էին։ Մի օր ավագ որդին անտառ գնաց փայտ կտրելու։ Մայրը նրա հետ համեղ կարկանդակ և գինի ուղարկեց։

Անտառում նրան մի ալեհեր ծերուկ հանդիպեց։ Նա խնդրեց մի քիչ ուտելիք ու խմելիք տալ։ Տղան մերժեց։ Քիչ անց կացինը սահեց, և տղան վնասեց ձեռքն ու ստիպված տուն վերադարձավ։

Միջնեկ որդին էլ նույն կերպ վարվեց։ Նա էլ ծերուկին ոչինչ չտվեց և անտառում վնասվեց։ Վերջապես կրտսերը խնդրեց իրեն թույլ տալ գնալ։ Մայրը նրան չոր հաց ու ջուր տվեց։

Երբ ծերուկը օգնություն խնդրեց, տղան ասաց․

— Իմ ուտելիքն այնքան էլ լավը չէ, բայց եկ միասին բաժանենք։

Նրանք նստեցին ծառի տակ։ Զարմանալիորեն չոր հացը համեղ կարկանդակ դարձավ, ջուրը՝ գինի։ Ուտելուց հետո ծերուկը տղային ցույց տվեց մի հին ծառ։

— Կտրի՛ր սա։ Արմատների տակ քեզ նվեր է սպասում։

Տղան ծառը կտրեց և գտավ ոսկե փետուրներով մի սագ։ Սագը թևի տակ առավ ու գնաց գիշերելու մոտակա պանդոկում։

Պանդոկապանի ավագ աղջիկը ցանկացավ սագից մի փետուր պոկել։ Բայց հենց դիպավ սագին, նրա ձեռքը կպավ սագին։ Միջնեկ քույրը մոտեցավ, որ օգնի, և կպավ քրոջը։ Կրտսեր քույրն էլ դիպավ նրանց ու նույն վիճակում հայտնվեց։

Առավոտյան տղան ճանապարհ ընկավ՝ սագը ձեռքին։ Երեք աղջիկներն էլ ստիպված հետևեցին նրան։ Ճանապարհին մի քահանա ցանկացավ նրանց բաժանել և կպավ վերջին աղջկան։ Նրա օգնականն էլ կպավ քահանային։ Երկու գյուղացի փորձեցին օգնել, բայց իրենք էլ շղթայի մաս դարձան։

Այդպես նրանք հասան մի քաղաք։ Այնտեղ ապրում էր մի արքայադուստր, որին ոչ ոք չէր կարողանում ծիծաղեցնել։ Թագավորը խոստացել էր նրան ամուսնացնել այն մարդու հետ, ով կուրախացներ աղջկան։

Պատուհանից տեսնելով սագի հետևից քայլող զվարճալի շարքը՝ արքայադուստրը սկսեց ծիծաղել։ Նա այնքան ծիծաղեց, որ արցունքներ եկան աչքերին։

Բայց թագավորը չէր ուզում իր աղջկան այդ պարզ տղայի հետ ամուսնացնել։ Նա պահանջեց մի մարդ բերել, որը կարող էր մի ամբողջ մառանի գինին խմել։ Տղան անտառ գնաց, և ծերուկը նրան օգնեց այդպիսի մի մարդ գտնել։ Այդ մարդը մառանը դատարկեց։

Այնուհետև թագավորը պահանջեց բերել մի մարդու, որը կարող էր մի ամբողջ սարի չափ հաց ուտել։ Ծերուկը նորից օգնեց։ Բերված մարդը բոլոր հացերը կերավ։

Վերջին պահանջը ցամաքով ու ջրով շարժվող նավն էր։ Այս անգամ ծերուկը հենց ինքն այդ նավը նվիրեց տղային։

— Դու ինձ հետ քո քիչ ունեցածը բաժանեցիր։ Դրա համար ես էլ քեզ օգնեցի, — ասաց նա։

Երբ նավը հասավ պալատ, թագավորն այլևս առարկելու բան չուներ։ Տղան ու արքայադուստրն ամուսնացան, իսկ ոսկե սագի հետևից քայլող տարօրինակ շարքը քաղաքում դեռ երկար հիշում էին։

Բոլոր հեքիաթները