Կոճապղպեղե մարդուկը

Վառարանից փախած թխվածքե մարդուկին ոչ ոք չի կարողանում հասնել, մինչև ճանապարհին հայտնվում է մի խորամանկ աղվես։

Մի փոքրիկ տանը ծեր ամուսիններ էին ապրում։ Մի օր կինը կոճապղպեղով խմոր պատրաստեց և դրանից մարդուկ ձևավորեց։ Չամիչով աչքեր դրեց, շաքարով բերան նկարեց և փոքրիկ կոճակներ ավելացրեց։ Հետո մարդուկին դրեց վառարանի մեջ։

Երբ թխվածքը պատրաստ էր, կինը բացեց վառարանի դուռը։ Կոճապղպեղե մարդուկը թավայից դուրս ցատկեց, հատակով վազեց և տնից հեռացավ։

Ծեր կինը և նրա ամուսինը վազեցին հետևից։ Մարդուկը շրջվեց ու ուրախ կանչեց․

— Վազե՛ք, վազե՛ք, որքան կարող եք։ Ես կոճապղպեղե մարդուկն եմ, ինձ չե՛ք հասնի։

Նա հասավ մի կովի։ Կովը ցանկացավ նրան ուտել, բայց մարդուկը փախավ նրանից էլ։

— Փախել եմ կնոջից ու նրա ամուսնուց։ Քեզնի՛ց էլ կփախչեմ, — պարծեցավ նա։

Քիչ անց մի ձի սկսեց նրա հետևից վազել։ Բայց մարդուկի փոքրիկ ոտքերը շատ արագ էին շարժվում։ Նա նույն երգն էր երգում ու հետ նայում՝ իր հետևից վազողներին տեսնելու։

Հետո նրան նկատեցին կալում աշխատող մարդիկ, ապա՝ խոտ հնձողները։ Նրանք էլ ցանկացան բռնել բուրավետ թխվածքը։ Մարդուկը բոլորից առաջ անցավ և ավելի հպարտացավ։

Դաշտի եզրին մի աղվես հանդիպեց նրան։

— Ինձ չե՛ս հասնի։ Բոլորից փախել եմ, քեզնից էլ կփախչեմ, — կանչեց մարդուկը։

— Ես քեզ բռնել չեմ ուզում, — մեղմ պատասխանեց աղվեսը։ — Պարզապես զբոսնում եմ։

Մարդուկը հասավ գետի ափ և կանգ առավ։ Նա լողալ չէր կարող։ Ջուրը կթրջեր նրան, իսկ հետևից վազողները մոտենում էին։

— Նստի՛ր իմ պոչին։ Ես քեզ մյուս ափը կտանեմ, — առաջարկեց աղվեսը։

Մարդուկը վստահեց նրան։ Աղվեսը լողաց։ Քիչ անց ասաց, որ պոչը ջրի մեջ է իջնում, և առաջարկեց մեջքին բարձրանալ։ Մարդուկը բարձրացավ։

Հետո աղվեսը խնդրեց ուսին նստել, իսկ գետի մեջտեղում՝ քթին։ Մարդուկն ամեն անգամ համաձայնում էր, միայն թե չթրջվեր։

Երբ մյուս ափ հասան, աղվեսը գլուխը վեր գցեց և բերանը բացեց։ Մարդուկը հայտնվեց նրա բերանում։ Այս անգամ նրա արագ ոտքերն այլևս չէին կարող օգնել։

Այդպես ավարտվեց կոճապղպեղե մարդուկի վազքը։ Նա բոլոր հետապնդողներից փախել էր, բայց չէր նկատել այն խաբեությունը, որը թաքնված էր օգնության խոստման հետևում։

Բոլոր հեքիաթները