Թագավորի նոր զգեստը
Երկու խաբեբա ձևացնում են, թե թագավորի համար անտեսանելի զգեստ են կարում, իսկ ճշմարտությունն առաջինը մի երեխա է ասում։
Մի թագավոր շատ էր սիրում նոր զգեստներ։ Նրա զգեստապահարանն այնքան մեծ էր, որ օրվա ամեն ժամի համար առանձին հանդերձանք ուներ։ Նա ավելի հաճախ դերձակների մոտ էր լինում, քան զբաղվում էր իր երկրի գործերով։
Մի օր քաղաք եկան երկու խաբեբա։ Նրանք հայտարարեցին, թե հրաշալի գործվածք են հյուսում․ այն ոչ միայն գեղեցիկ է, այլև անտեսանելի է հիմար մարդկանց և իրենց պաշտոնին անարժանների համար։
— Այդ զգեստով հեշտությամբ կիմանամ՝ ով է արժանի իր պաշտոնին, — մտածեց թագավորը։ Նա խաբեբաներին ոսկի, մետաքս և աշխատելու սենյակ տվեց։
Խաբեբաները դատարկ հաստոցների առաջ նստեցին և ձևացրին, թե աշխատում են։ Մետաքսն ու ոսկե թելերը թաքցրին իրենց պայուսակներում, իսկ հաստոցները մնացին դատարկ։
Թագավորն իր ծեր նախարարին ուղարկեց գործվածքը տեսնելու։ Նախարարը երկար նայեց, բայց ոչինչ չտեսավ։
«Մի՞թե ես հիմար եմ կամ պաշտոնիս անարժան», — վախեցավ նա։ Այդ միտքը ոչ ոքի ասել չէր համարձակվում։
— Ի՜նչ գեղեցիկ նախշեր են, — ասաց նա և լսեց, թե ինչպես են խաբեբաները նկարագրում երևակայական գույները։ Պալատում նա կրկնեց նրանց բոլոր խոսքերը։
Երկրորդ պաշտոնյան էլ ոչինչ չտեսավ և նույն կերպ գովեց գործվածքը։ Շուտով ամբողջ քաղաքը խոսում էր թագավորի զարմանալի զգեստի մասին։
Վերջապես թագավորն ինքը եկավ արհեստանոց։ Նա նույնպես դատարկ հաստոցներ տեսավ։ Նրա սիրտն անհանգիստ բաբախեց․ մի՞թե ինքն արժանի չէ թագավոր լինելու։
— Հրաշալի՜ է, — ասաց նա։ Մյուսները գլխով արեցին և ավելի բարձր սկսեցին գովել։
Տոնական երթի նախօրեին խաբեբաներն ամբողջ գիշեր մկրատները չխկացրին, ասեղները շարժեցին և ձևացրին, թե զգեստ են կարում։ Առավոտյան թագավորին խնդրեցին հանել իր հագուստը։
— Ահա տաբատը, ահա վերարկուն։ Այս գործվածքն այնքան թեթև է, որ կթվա՝ ոչինչ չեք հագել, — ասացին նրանք։
Թագավորը կանգնեց հայելու առաջ, իսկ պալատականները հիացմունքով աղաղակեցին։ Սպասավորները ձևացրին, թե երկար փեշն են բարձրացնում։
Երթը դուրս եկավ փողոց։ Մարդիկ պատուհաններից ու մայթերից գովում էին նոր զգեստը։ Ոչ ոք չէր ցանկանում առաջինը խոստովանել, որ ոչինչ չի տեսնում։
Հանկարծ մի երեխա բարձրաձայն ասաց․
— Բայց թագավորը մերկ է։
Հայրը սկզբում փորձեց նրան լռեցնել։ Հետո մարդիկ սկսեցին նրա խոսքերը շշնջալ իրար։ Շշուկը տարածվեց, և շուտով ամբողջ փողոցը նույն բանն էր ասում։
Թագավորը հասկացավ, որ մարդիկ ճիշտ են։ Բայց երթը կանգնեցնելու փոխարեն ավելի հպարտ կեցվածք ընդունեց և շարունակեց քայլել։ Սպասավորներն էլ շարունակում էին պահել այն փեշը, որը երբեք չէր եղել։