Կոշկակարն ու փոքրիկ օգնականները
Աղքատ կոշկակարի սեղանին գիշերները պատրաստի կոշիկներ են հայտնվում։ Ովքե՞ր են նրա անտեսանելի օգնականները։
Մի կոշկակար այնքան էր աղքատացել, որ ընդամենը մեկ զույգ կոշիկի համար կաշի ուներ։ Երեկոյան նա կաշին կտրեց, սեղանի վրա դրեց և որոշեց առավոտյան կարել։ Ապա կնոջ հետ քնեց՝ մտածելով, թե ինչպես պիտի շարունակեն ապրել։
Առավոտյան սեղանին պատրաստի կոշիկներ կային։ Կարերն այնքան նուրբ ու հավասար էին, որ կոշկակարը զարմանքից երկար զննում էր դրանք։ Ոչ մի թերի տեղ չկար։
Շուտով մի գնորդ եկավ և կոշիկների համար սովորականից ավելի վճարեց։ Այդ գումարով կոշկակարը երկու զույգ կոշիկի համար կաշի գնեց։ Երեկոյան կտրեց այն և թողեց սեղանին։
Առավոտյան երկու զույգն էլ պատրաստ էին։ Կոշկակարը դրանք վաճառեց և արդեն չորս զույգ կոշիկի համար կաշի գնեց։ Օրերն անցնում էին, և ամեն գիշեր ինչ-որ մեկն ավարտում էր նրա թողած գործը։ Ընտանիքն այլևս սոված չէր մնում։
Մի երեկո կինն ասաց․
— Եկ այսօր չքնենք։ Տեսնենք՝ ով է մեզ այսքան օգնում։
Նրանք ճրագը վառ թողեցին և թաքնվեցին սենյակի անկյունում։ Կեսգիշերին երկու փոքրիկ օգնական ներս մտան։ Նրանք հագուստ չունեին, բայց արագ ցատկեցին սեղանին և սկսեցին աշխատել։
Փոքրիկ ձեռքերը կաշին ուղղում էին, ասեղները շարժվում էին, մուրճերը՝ թակթակում։ Մինչև լուսաբաց կոշիկները պատրաստ էին։ Օգնականները սեղանից ցած թռան ու անհետացան։
— Այդ փոքրիկներին պիտի շնորհակալություն հայտնենք, — ասաց կինը։ — Նրանք նույնիսկ հագուստ չունեն։ Ես վերնաշապիկներ, բաճկոններ ու տաբատներ կկարեմ, դու էլ փոքրիկ կոշիկներ պատրաստիր։
Նրանք սիրով աշխատեցին։ Տոնական երեկոյան սեղանին կաշվի փոխարեն նոր հագուստի երկու հավաքածու դրեցին և նորից թաքնվեցին։
Կեսգիշերին օգնականները եկան։ Երբ տեսան իրենց չափի հագուստը, ուրախությունից ծափ տվեցին։ Նրանք արագ հագան վերնաշապիկները, բաճկոնները, տաբատներն ու կոշիկները և սկսեցին պարել։
Փոքրիկ կոշիկները սեղանի վրա թակթակում էին, իսկ օգնականներն ուրախ երգում էին։ Հետո ցատկեցին աթոռների վրա, իջան հատակին և պարելով հեռացան։
Այդ գիշերվանից նրանք այլևս չվերադարձան։ Բայց կոշկակարն արդեն կարողանում էր իր գործը շարունակել։ Նա ու կինը լավ էին ապրում և երբեք չէին մոռանում նրանց, ովքեր ամենադժվար պահին լուռ օգնել էին իրենց։