Քնած գեղեցկուհին

Հեքիաթ հարյուր տարի կախարդական քնով քնած արքայադստեր և արքայազնի սիրո մասին, որը հաղթահարում է չար փերու անեծքը։

Լինում է, չի լինում, մի հեռավոր ու հզոր թագավորության մեջ ապրում են մի թագավոր ու թագուհի։ Նրանք ունեն ամեն ինչ՝ շքեղություն, անսահման հարստություն, հարգանք ու պատիվ, բայց չափազանց դժբախտ են, քանի որ երկար տարիներ երեխա չեն ունենում։ Նրանք ամեն օր աղոթում են, այցելում սրբավայրեր և երազում մի փոքրիկ ձագուկի մասին, որն իրենց կյանքը լույսով կլցնի։ Ի վերջո, նրանց երազանքը կատարվում է, և թագուհին ծնում է մի չքնաղ դուստր։

Թագավորը երջանկությունից աշխարհով մեկ է լինում։ Նա որոշում է կազմակերպել մի աննախադեպ շքեղ խնջույք և հրավիրել երկրի բոլոր յոթ բարի փերիներին, որպեսզի նրանք իրենց կախարդական նվերներն ու օրհնությունները տան փոքրիկ արքայադստերը։ Պալատական սեղաններին դրվում է թանկարժեք քարերով ու ադամանդներով զարդարված յոթ ոսկե սպասք, որպեսզի փերիները նստեն իրենց արժանի տեղերում։

Խնջույքի ամենաթեժ պահին հանկարծ դահլիճ է մտնում մի ծեր ու չար փերի, որին մոռացել էին հրավիրել, քանի որ նա ավելի քան հիսուն տարի դուրս չէր եկել իր հին աշտարակից, և բոլորը կարծում էին, թե նա վաղուց մահացել է։ Չար փերին չափազանց վիրավորված է ու բարկացած։ Նրան նույնպես նստեցնում են սեղանի շուրջ, բայց նրա համար ոսկե սպասք չկա, ինչն ավելի է կատաղեցնում նրան։

Երբ գալիս է նվերների ժամանակը, առաջին վեց բարի փերիներն աղջկան նվիրում են գեղեցկություն, խելք, նրբություն, հրաշալի երգչական ձայն, պարելու շնորհ և ամեն տեսակ առաքինություն։ Հանկարծ առաջ է գալիս չար փերին և բարձրաձայն գոչում․ «Երբ արքայադուստրը դառնա տասնվեց տարեկան, նա ձեռքը կծակի իլիկով և կմահանա՛»։

Բոլորը սարսափում են, և դահլիճը լցվում է լացի ձայներով։ Սակայն այդ պահին առաջ է գալիս յոթերորդ բարի փերին, որն իր նվերը դեռ չէր տվել։ Նա չի կարող լիովին չեղարկել չար կախարդանքը, բայց կարող է մեղմացնել այն․ «Արքայադուստրը չի՛ մահանա։ Նա միայն կընկնի խոր քնի մեջ, որը կտևի հարյուր տարի, մինչև նրան արթնացնի ազնիվ արքայազնի սերը»։

Թագավորը, փորձելով փրկել իր միակ դստերը, հրամայում է այրել երկրի բոլոր իլիկներն ու մանելու սարքերը և արգելում է դրանց օգտագործումը երկրի ողջ տարածքում։ Տարիներն անցնում են, աղջիկը մեծանում է՝ դառնալով երկրի ամենասիրելի ու չքնաղ օրիորդը, որի համեստությունն ու գեղեցկությունը հիացնում են բոլորին։

Այն օրը, երբ նա դառնում է տասնվեց տարեկան, թագավորն ու թագուհին մեկնում են պալատից, իսկ արքայադուստրը մենակ է մնում ամրոցում։ Զբոսնելով ամրոցի հին լաբիրինթոսներով ու աշտարակներով՝ նա հասնում է հին աշտարակի գագաթին և այնտեղ տեսնում մի ծեր պառավի, որն իլիկով թել է մանում։ Աղջիկը, երբեք իլիկ տեսած չլինելով, հետաքրքրությամբ մոտենում է և հարցնում․ «Ի՞նչ ես անում, բարի՛ պառավ, այդ ի՞նչ հետաքրքիր գործիք է»։

– Ես թել եմ մանում, իմ չքնա՛ղ աղջիկ, – պատասխանում է պառավը։

Աղջիկը հետաքրքրությամբ վերցնում է իլիկը, իսկույն ծակում մատը և կախարդանքի ուժով ընկնում խոր քնի մեջ։ Նրա հետ միասին քնում է ողջ ամրոցը՝ թագավորը, թագուհին, նաժիշտները, ծառաները, ձիերը՝ ախոռում, շները՝ բակում, և նույնիսկ կրակը՝ վառարանի մեջ։ Ամրոցի շուրջը խոյանում է փշոտ ու անանցանելի անտառ, որը թաքցնում է այն աշխարհից, և մնում է միայն քնած գեղեցկուհու մասին լեգենդը։

Հարյուր տարի անց մի քաջ արքայազն լսում է քնած գեղեցկուհու պատմությունը և որոշում անցնել փշոտ անտառի միջով։ Փշերը նրա առաջ վերածվում են գեղեցիկ ծաղիկների, և նա անարգել մտնում է ամրոց։ Տեսնելով չքնաղ քնած աղջկան՝ արքայազնը հիանում է նրա գեղեցկությամբ և համբուրում նրան։

Այդ պահին կախարդանքը վերանում է․ աղջիկը բացում է աչքերը, ողջ ամրոցն արթնանում է քնից, և երկիրը նորից լցվում է կյանքով, երաժշտությամբ ու ուրախությամբ։ Արքայազնն ու արքայադուստրն ամուսնանում են մեծ շուքով և ապրում երկար ու երջանիկ։ Այս հեքիաթը սովորեցնում է, որ նույնիսկ ամենամութ ու երկարատև դժվարություններն անցողիկ են, երբ կա հավատ, համբերություն և իսկական սեր, որը կարող է հաղթահարել ցանկացած անեծք։

Բոլոր հեքիաթները