Կարմիր Գլխարկիկը
Հեքիաթ Կարմիր Գլխարկիկի, խորամանկ գայլի և աղջկան ու նրա տատիկին փրկող քաջ որսորդի մասին։
Լինում է, չի լինում, անտառի եզրին գտնվող մի հրաշալի ու կանաչ գյուղում ապրում է մի շատ բարի և աշխատասեր փոքրիկ աղջիկ։ Նա այնքան քնքուշ ու սիրելի է, որ բոլորը նրան անսահման սիրում են, բայց ամենից շատ նրան սիրում է իր ծեր տատիկը։ Մի օր տատիկը նրան նվիրում է վառ կարմիր թավշից կարված մի գեղեցիկ գլխարկ, որն աղջկան այնքան է սազում, որ նա այլևս ոչ մի այլ գլխարկ չի ուզում կրել։ Այդ օրվանից բոլորը նրան անվանում են Կարմիր Գլխարկիկ։
Մի օր մայրը թխում է անուշահամ կարկանդակներ, լցնում զամբյուղի մեջ, ավելացնում մի շիշ թարմ կաթ ու ասում աղջկան․ «Սիրելի՛ բալիկ, տատիկդ հիվանդացել է և շատ թույլ է։ Վերցրո՛ւ այս զամբյուղը և տար նրան, որպեսզի մի փոքր ուժ հավաքի։ Բայց զգո՛ւյշ եղիր, գնա՛ միայն ուղիղ ճանապարհով, անտառում կանգ մի՛ առ, մի՛ շեղվիր արահետից և անծանոթների հետ երկար մի՛ խոսիր»։ Կարմիր Գլխարկիկը խոստանում է լսել մոր պատվիրանը, վերցնում է զամբյուղն ու ուրախ ճանապարհ ընկնում։
Տատիկի տունը գտնվում է անտառի խորքում՝ հսկա կաղնիների տակ։ Հենց որ աղջիկը մտնում է անտառ, նրան է մոտենում մի մեծ, գորշ գայլ։ Կարմիր Գլխարկիկը դեռ չգիտի, թե որքան վտանգավոր ու խորամանկ կարող է լինել գայլը, ուստի բոլորովին չի վախենում նրանից։
– Բարո՛վ, Կարմիր Գլխարկիկ, – ասում է գայլը քաղցր ձայնով, – այդ ո՞ւր ես գնում այս վաղ առավոտյան։
– Գնում եմ տատիկիս տուն, – պատասխանում է աղջիկը, – նա հիվանդ է, և ես նրան կարկանդակներ ու կաթ եմ տանում։
– Իսկ որտե՞ղ է ապրում քո տատիկը, – հարցնում է խորամանկ գայլը։
– Անտառի խորքում՝ երեք մեծ կաղնիների տակ գտնվող փոքրիկ տնակում, – միամտորեն պատասխանում է Կարմիր Գլխարկիկը։
Գայլը մտքում մի չար ծրագիր է կազմում։ Նա ցույց է տալիս անտառի գեղեցիկ ծաղիկներն ու ասում․ «Տե՛ս, թե որքան չքնաղ ծաղիկներ են աճում այստեղ, իսկ թռչնակներն ինչպե՜ս գեղեցիկ են երգում։ Ինչո՞ւ ես այդպես տխուր քայլում արահետով։ Մի փոքր շեղվի՛ր, տատիկիդ համար մի գեղեցիկ ծաղկեփունջ հավաքի՛ր»։
Աղջիկը նայում է շուրջը, տեսնում է արևի ոսկե շողերը, որոնք պարում են ծառերի տերևների արանքում, և մտածում, որ տատիկը շատ կուրախանա թարմ ծաղիկներով։ Նա մոռանում է մոր խիստ զգուշացումը և մտնում անտառի խորքը՝ ծաղիկներ քաղելու։
Այդ ընթացքում գայլը գլխապատառ վազում է տատիկի տուն։ Նա մոտենում է դռանը և թակում․ «Տո՛ւկ-տո՛ւկ-տո՛ւկ»։
– Ո՞վ է այնտեղ, – հարցնում է տատիկը մահճակալից։
– Ես եմ՝ քո թոռնիկ Կարմիր Գլխարկիկը, – բարակ ձայնով պատասխանում է գայլը, – քեզ համար կարկանդակներ ու թարմ կաթ եմ բերել։
– Քաշի՛ր թելը, սիրելի՛ս, և դուռը կբացվի, – ասում է տատիկը։
Գայլը քաշում է թելը, դուռը բացվում է, և չար կենդանին ներս է խուժում։ Նա առանց ժամանակ կորցնելու կուլ է տալիս խեղճ տատիկին, այնուհետև հագնում նրա գիշերանոցն ու գլխարկը, պառկում մահճակալին և վերմակը քաշում վրան՝ սպասելով աղջկան։
Շուտով Կարմիր Գլխարկիկը, մի մեծ ու գեղեցիկ ծաղկեփունջ հավաքած, գալիս է տնակի մոտ։ Նա զարմանում է՝ տեսնելով, որ դուռը բաց է։ Ներս մտնելով՝ նա մոտենում է մահճակալին և տեսնում տատիկին, որի դեմքը գրեթե ծածկված է գլխարկով։
– Տատի՛կ, ինչո՞ւ են քո ականջներն այդքան մեծ, – հարցնում է աղջիկը զարմացած։
– Որպեսզի քեզ ավելի լավ լսեմ, սիրելի՛ս։
– Տատի՛կ, ինչո՞ւ են քո աչքերն այդքան մեծ։
– Որպեսզի քեզ ավելի լավ տեսնեմ, բալի՛կս։
– Տատի՛կ, իսկ ինչո՞ւ են քո ձեռքերն այդքան մեծ։
– Որպեսզի քեզ ավելի ամուր գրկեմ։
– Տատի՛կ, բայց ինչո՞ւ է քո բերանն այդքան ահռելի մեծ։
– Որպեսզի քեզ ավելի արագ կուլ տամ, – գոռում է գայլը, վեր թռչում տեղից և կուլ տալիս խեղճ Կարմիր Գլխարկիկին։
Կշտանալով՝ գայլը նորից պառկում է մահճակալին և սկսում բարձր խռմփացնել։ Այդ պահին տնակի մոտով անցնում է մի քաջ որսորդ։ Լսելով տարօրինակ ու բարձր խռմփոցը՝ նա մտածում է, որ ծեր կնոջն ինչ-որ վատ բան է պատահել։ Ներս մտնելով՝ որսորդը տեսնում է քնած գայլին։ Նա հասկանում է ամեն ինչ, վերցնում մկրատը և ուշադրությամբ բացում քնած գայլի փորը։ Այնտեղից ողջ և անվնաս դուրս են գալիս Կարմիր Գլխարկիկն ու տատիկը։
Աղջիկն արագ բերում է ծանր քարեր, որոնք նրանք լցնում են գայլի փորի մեջ, ապա կարում նրա փորը։ Երբ գայլն արթնանում է, փորի ծանրությունից չի կարողանում փախչել և անկենդան ընկնում է գետնին։
Կարմիր Գլխարկիկը, տատիկն ու որսորդը ուրախությամբ նստում են սեղանի շուրջ և վայելում անուշահամ կարկանդակները։ Աղջիկն ընդմիշտ հիշում է այս դասը․ նա այլևս երբեք չի շեղվում ճանապարհից և երբեք չի վստահում անտառի խորամանկ անծանոթներին, որոնք թաքցնում են իրենց չար մտադրությունները քաղցր խոսքերի հետևում։