Ջրահարսը
Հանս Քրիստիան Անդերսենի հուզիչ հեքիաթը երազանքների, նվիրվածության և անձնուրաց սիրո մասին, որն ունակ է հաղթահարելու անգամ ֆիզիկական սահմանները։
Ծովի խորքերում՝ շքեղ մարջանյա պալատում, ապրում է ծովային թագավորի կրտսեր դուստրը՝ Ջրահարսը։ Նա ունի չքնաղ ձայն և երազում է տեսնել մարդկանց երկրային աշխարհը։ Երբ նա դառնում է տասնհինգ տարեկան, նրան թույլ են տալիս բարձրանալ ջրի երես։ Այնտեղ նա տեսնում է մի նավ և հիանում երիտասարդ արքայազնով։
Հանկարծ ուժեղ փոթորիկ է սկսվում, նավը խորտակվում է, և Ջրահարսը փրկում է անգիտակից արքայազնին՝ նրան հասցնելով ափ։ Նա սիրահարվում է արքայազնին և որոշում է ամեն գնով ձեռք բերել մարդկային հոգի ու ոտքեր, որպեսզի կարողանա ապրել նրա կողքին։
Նա գնում է ծովային վհուկի մոտ, որը համաձայնում է նրան տալ մարդկային ոտքեր՝ նրա հրաշալի ձայնի դիմաց։ Վհուկը զգուշացնում է․ եթե արքայազնն ամուսնանա ուրիշի հետ, ապա Ջրահարսի սիրտը կկոտրվի, և նա հաջորդ առավոտյան կվերածվի ծովի փրփուրի։
Ջրահարսը համաձայնում է, խմում է կախարդական դեղը, ցավից կորցնում գիտակցությունը և արթնանում ափին՝ արդեն գեղեցիկ ոտքերով, բայց համր։ Արքայազնը գտնում է նրան և տանում իր պալատ։ Նա սիրում է աղջկան որպես քրոջ, բայց նրա սիրտը պատկանում է այն անծանոթուհուն, որն, արքայազնի կարծիքով, փրկել էր իրեն ափին։
Շուտով արքայազնի հայրը որոշում է նրան ամուսնացնել հարևան երկրի արքայադստեր հետ, որը հենց այն աղջիկն է, որին արքայազնը համարում է իր փրկիչը։ Նրանք պսակվում են նավի վրա, և Ջրահարսի սիրտը լցվում է ցավով։ Նրա քույրերը բարձրանում են ջրի երես, բերում կախարդական դանակ և ասում․ «Սպանի՛ր արքայազնին այս դանակով, նրա արյունը կթափվի քո ոտքերին, և դու նորից կդառնաս ջրահարս ու կփրկես կյանքդ»։
Բայց Ջրահարսը, չափազանց սիրելով արքայազնին, չի կարողանում վնասել նրան։ Նա նետում է դանակը, նետվում է ծովը և պատրաստվում վերածվել փրփուրի։ Բայց իր անձնուրաց սիրո ու բարության շնորհիվ նա դառնում է օդի դուստրերից մեկը և հնարավորություն ստանում բարի գործերով անմահ հոգի ձեռք բերելու։ Այս հեքիաթը սովորեցնում է մեզ, որ իսկական սերը երբեմն պահանջում է անձնազոհություն, և որ մաքուր հոգին ու բարությունը երբեք անհետ չեն կորչում, այլ վերածվում են լույսի։