Թող ուրիշն անի
Պատմություն այն մասին, թե ինչ է լինում, երբ բոլորը սպասում են, որ կարևոր գործը մեկ ուրիշը կատարի։
Մի գյուղում աղբյուր տանող նեղ արահետ կար, որով ամեն օր անցնում էին բոլորը։ Մի օր ուժեղ քամին կոտրեց մեծ ու ծանր մի ճյուղ, և այն ընկավ հենց ճանապարհի մեջտեղում։ Ճյուղը ոչ այնքան սարսափելի էր, որքան անհարմար․ երեխաները դժվարությամբ էին անցնում, իսկ ծերերը պիտի երկար ճանապարհով շրջանցեին այն։
Առաջինը ճյուղը տեսավ հացթուխը և մտածեց․ «Հիմա ուշանում եմ, թող ուրիշն անի»։ Հետո եկավ հովիվը, կանգնեց, նայեց ու ինքն էլ ասաց նույնը։ Մինչև երեկո այդ խոսքը կրկնեցին շատերը՝ դերձակը, վաճառականը, նույնիսկ դպրոցի ամենաչարաճճի տղաները։
Միայն վերջում այնտեղ հասավ փոքրիկ Սահակը, որը գնում էր մոր համար ջուր բերելու։ Նա տեսավ փակված ճանապարհը, մի պահ կանգ առավ, հետո փորձեց ճյուղը հրել։ Մենակ չէր կարողանում, բայց չհեռացավ։ Քիչ հետո նրան տեսան նրա երկու ընկերները, մոտեցան ու առանց երկար խոսելու սկսեցին օգնել։
Երեքով էլ դեռ դժվարանում էին, բայց գործն արդեն առաջ էր գնում։ Այդ ժամանակ անցնող մարդիկ նկատեցին, որ երեխաներն իսկապես աշխատում են, ամաչեցին իրենց առավոտվա խոսքերից և վերադարձան օգնելու։ Քիչ անց ճանապարհը բացվեց, և աղբյուր տանող արահետը նորից ազատ դարձավ։
Երբ բոլորը վերջացրին, Սահակի մայրը ժպտալով ասաց․ «Գործը շատ անգամ մեծ չէ, մեծ է միայն մեր սպասումը»։ Այդ օրվանից գյուղում հաճախ էին հիշում մի պարզ միտք․ եթե ամեն մարդ ասի՝ «Թող ուրիշն անի», գործը կմնա տեղում։ Բայց հենց մեկը սկսի, շատերը կհիշեն, որ լավ գործը բոլորինն է։