Քրոջ սեր

Քրոջ հոգատարության, ընտանեկան ջերմության և լուռ նվիրումի մասին պարզ ու հուզիչ պատմություն։

Մի լեռնային գյուղում քույր ու եղբայր էին ապրում՝ Մարիամն ու փոքրիկ Արեգը։ Ամեն առավոտ նրանք միասին գնում էին աղբյուրից ջուր բերելու և ճանապարհին միմյանց համար հեքիաթներ հորինում։ Արեգը կարծում էր, թե իր քույրն ամեն ինչ գիտի՝ թե ինչպես է անձրևը գալիս, ինչպես են աստղերը վառվում և ինչու է հացը տունը բարի հոտով լցնում։

Մի ձմեռ Արեգը հիվանդացավ և մի քանի օր անկողնուց վեր չկացավ։ Տանը քիչ փայտ էր մնացել, իսկ մայրը զբաղված էր կարով, որ հաց վաստակի։ Մարիամը ոչ ոքի ոչինչ չասաց, լուռ իր հին շալը գցեց ուսերին և գնաց բակից չոր ճյուղեր հավաքելու։

Ձյունը խոր էր, օդը՝ սառն ու կծու, բայց Մարիամը շտապում էր, որ եղբայրն առանց տաքության չմնա։ Նա փայտի մի փոքր կապոց բերեց, հետո երկրորդը, հետո երրորդը։ Երբ տուն մտավ, ձեռքերը սառել էին, բայց աչքերում մի տեսակ խաղաղ լույս կար։

Արեգը տեսավ այդ ամենը և շատ կամաց հարցրեց․ «Մարիա՛մ, իսկ դու չե՞ս հոգնել»։ Քույրը ժպտաց ու պատասխանեց․ «Հոգնել եմ, բայց երբ մարդը սիրում է, հոգնածությունն էլ մեղմանում է»։ Այդ խոսքը Արեգը երկար հիշեց՝ նույնիսկ ավելի երկար, քան տևել էին իր հիվանդ օրերը։

Գարունը եկավ, Արեգը լավացավ ու կրկին ուժեղ դարձավ։ Այդ օրվանից նա միշտ փորձում էր քրոջ գործը թեթևացնել՝ ջուրն ինքը բերել, փայտը միասին հավաքել, մորն օգնել տնային գործերում։ Եվ գյուղում հաճախ ասում էին, որ այդ տան ջերմությունը ոչ միայն վառարանի կրակից է, այլև եղբոր ու քրոջ սիրուց, որը ցուրտ օրերին էլ տունը լուսավոր է պահում։

Բոլոր հեքիաթները