Մոմոտարոն
Ճապոնական ժողովրդական հեքիաթը դեղձից ծնված քաջ տղայի և նրա հավատարիմ ընկերների՝ շան, կապիկի ու փասիանի համատեղ արկածի մասին։
Շատ ու շատ տարիներ առաջ Ճապոնիայի մի գյուղում մի ծերունի ու պառավ էին ապրում։ Մի օր ծերունին սար գնաց խոտ հնձելու, իսկ պառավը՝ գետի ափ՝ հագուստ լվանալու։
Մինչ պառավը լվացք էր անում, գետով մի հսկայական դեղձ լողալով եկավ։ Պառավը մոտակայքում ընկած եղեգով դեղձը քաշեց դեպի ափ և ուրախությամբ տուն տարավ։ Նա ուզում էր երեկոյան դեղձը կիսել ամուսնու հետ։
Երբ ծերունին վերադարձավ, նրանք մեծ դանակ վերցրին ու դեղձը բացեցին։ Բայց կորիզի միջից մի առողջ ու գեղեցիկ տղա դուրս եկավ։ Ծեր ամուսինները շատ ուրախացան և երեխային Մոմոտարո անվանեցին, որ նշանակում է «Դեղձ-տղա»։
Նրանք սիրով խնամեցին ու դաստիարակեցին տղային։ Մոմոտարոն տարեցտարի մեծացավ, դարձավ խելացի, համարձակ և այնքան ուժեղ, որ ամբողջ շրջակայքում ոչ ոք չէր կարող նրա հետ ուժ չափել։
Այդ ժամանակ հեռավոր Օնի կղզում դևեր էին ապրում։ Նրանք երբեմն նավակներով գալիս էին մարդկանց երկիրը, հարստություն հափշտակում և բոլորին վախեցնում։ Երբ Մոմոտարոն մեծացավ, ծնողներին ասաց․
— Ես կգնամ Օնի կղզի, կկանգնեցնեմ դևերին և մարդկանցից խլած գանձերը կվերադարձնեմ։
Ծերունին ու պառավն անհանգստացան, բայց տեսան, որ որդու որոշումն անսասան է։ Ճանապարհի համար պառավը կորեկից ամենահամեղ կիբի-դանգո բլիթները պատրաստեց և լցրեց Մոմոտարոյի քսակի մեջ։ Ծերունին նրան ամուր սուր, գլխակապ ու փոքրիկ դրոշ տվեց։
Մոմոտարոն հրաժեշտ տվեց ծնողներին ու ճանապարհ ընկավ։ Շուտով նրան մի շուն հանդիպեց։
— Մոմոտարո՛, ի՞նչ կա քո քսակում, — հարցրեց շունը։
— Ճապոնիայի լավագույն կորեկե բլիթներն են։ Ես գնում եմ Օնի կղզի՝ դևերին հաղթելու։
— Եթե ինձ մի բլիթ տաս, քեզ հետ կգամ, — ասաց շունը։
Մոմոտարոն իր բլիթներից բաժին հանեց շանն ու նոր ընկեր ձեռք բերեց։ Մի քիչ անց նրանց մի կապիկ հանդիպեց։ Նա էլ բլիթ խնդրեց և միացավ խմբին։ Հետո երկնքից մի փասիան իջավ։ Մոմոտարոն նրան նույնպես հյուրասիրեց, և չորսով շարունակեցին ճանապարհը։
Ծովափին նրանք մի նավակ գտան։ Շունը նստեց թիակների մոտ, կապիկը պահեց առագաստը, փասիանը վերևից ճանապարհ էր ցույց տալիս, իսկ Մոմոտարոն նավը վարում էր դեպի հեռվում երևացող կղզին։
Օնի կղզու քարե ամրոցը շրջապատված էր բարձր պարիսպներով։ Փասիանը ներս թռավ և շեղեց պահակների ուշադրությունը։ Կապիկը պատի վրայով բարձրացավ ու ներսից բացեց դարպասը, իսկ շունն ու Մոմոտարոն ներս խուժեցին։ Ընկերներից յուրաքանչյուրն իր ուժն էր գործի դրել, և հենց դրա շնորհիվ նրանք արագ առաջացան։
Վերջապես նրանց դեմ դուրս եկավ դևերի առաջնորդ Ականդոջին՝ հսկայական երկաթե մահակով։ Նա հարձակվեց Մոմոտարոյի վրա, բայց տղան մի կողմ թռավ, բռնեց նրան և գետին տապալեց։ Շունը բռնեց առաջնորդի ոտքը, կապիկը խլեց մահակը, իսկ փասիանը կտուցով վախեցրեց մյուս դևերին։
Ականդոջին հասկացավ, որ պարտվել է։
— Մենք այլևս մարդկանց չենք վնասի և կվերադարձնենք հափշտակած ամեն ինչ, — խոստացավ նա։
Դևերը դուրս բերեցին ոսկով, արծաթով, մետաքսով ու թանկարժեք քարերով լի սնդուկները։ Մոմոտարոն շնորհակալություն հայտնեց իր երեք ընկերներին և ասաց, որ հաղթանակը բոլորինն է։
Նրանք գանձերը բարձեցին նավի վրա ու վերադարձան գյուղ։ Ծերունին ու պառավը հեռվից տեսան որդուն և ուրախությունից արտասվեցին։ Մոմոտարոն մարդկանց վերադարձրեց նրանց ունեցվածքը, բոլորի համար մեծ խնջույք կազմակերպեց և երկար տարիներ խաղաղ ապրեց ծնողների ու հավատարիմ ընկերների հետ։