Շուն

Հավատարմության, շնորհակալության և մարդու ու կենդանու բարեկամության մասին ջերմ պատմություն։

Գյուղի ծայրին մի մոխրագույն շուն էր հայտնվել, որ ոչ մեկին չէր խանգարում, բայց բոլորից մի քիչ հեռու էր մնում։ Երեխաները սկզբում վախենում էին նրան մոտենալ, որովհետև նա լուռ էր ու զգուշավոր։ Միայն Նարեկ անունով տղան ամեն օր իր հացի փոքր կտորից մի մասն առանձնացնում և դնում էր բակի դռան մոտ։

Մի քանի օր անց շունը սկսեց Նարեկին սպասել։ Նա չէր հաչում, չէր թռչկոտում, պարզապես նստում էր հեռու ու նայում տղային այնպիսի աչքերով, կարծես ուզում էր ասել՝ «Ես հիշում եմ քո բարությունը»։ Նարեկն էլ նրա համար անուն ընտրեց՝ Ծուխ, որովհետև նրա մորթին մոխրի պես մուգ ու փափուկ էր։

Մի երեկո, երբ գյուղը մառախուղի մեջ էր կորել, Նարեկը մթնշաղին ուշ տուն էր վերադառնում։ Արահետը թաց էր, իսկ առվի մոտ հողը՝ սայթաքուն։ Հանկարծ նա ոտքը ոլորեց և նստեց գետնին՝ չիմանալով, թե ինչպես հասնի տուն։

Այդ պահին հենց Ծուխը վազելով եկավ, պտտվեց տղայի շուրջը, բարձր հաչեց ու նորից ճանապարհի կողմը նայեց։ Շան ձայնը լսեցին տան մարդիկ, լապտեր առան ու շտապեցին դուրս։ Նրանք հասան առվի մոտ և օգնեցին Նարեկին տուն վերադառնալ։

Այդ օրվանից Ծուխն այլևս օտար շուն չէր։ Նա դարձավ տան ու բակի բարեկամը, իսկ Նարեկը սովորեց մի բան, որի մասին հետո երկար ժամանակ պատմում էր ընկերներին։ Բարությունը երբեք չի կորչում․ երբեմն այն վերադառնում է մի հայացքով, երբեմն՝ օգնությամբ, իսկ երբեմն՝ նրանով, որ մի հավատարիմ շուն լուռ մնում է կողքիդ։

Բոլոր հեքիաթները