Ավետիք Իսահակյան․ Բարի խոսքի ճանապարհը

Կարճ ու պարզ պատում Ավետիք Իսահակյանի կյանքի, մայրենի լեզվի հանդեպ սիրո և բարի խոսքի ուժի մասին՝ մանկական ընթերցման համար։

Շատ տարիներ առաջ Ալեքսանդրապոլ քաղաքում մի տղա էր մեծանում, որի անունը Ավետիք էր։ Նա սիրում էր ուշադիր լսել մեծերի զրույցները, գյուղական երգերը և քամու ձայնը այգիներում։ Ամեն նոր խոսք նրա համար մի փոքրիկ գանձ էր, որը կարելի էր պահել սրտում։

Ավետիքը վաղ տարիքից հասկացավ, որ բառերը պարզապես հնչյուններ չեն։ Բարի խոսքը կարող է հանգստացնել տխուր մարդուն, հույս տալ հոգնածին և ժպիտ բերել երեխայի դեմքին։ Դրա համար նա սովորում էր սիրել իր մայրենի լեզուն և գրել այնպես, որ խոսքը լինի ջերմ ու կենդանի։

Երբ նա մեծացավ, շատ ճանապարհներ անցավ, շատ մարդկանց հանդիպեց և շատ պատմություններ լսեց։ Սակայն ուր էլ լիներ, նա իր հետ տանում էր հայրենի հողի հոտը, լեռների լռությունը և ժողովրդի երգը։ Այդ ամենը հետո դառնում էր բանաստեղծություն, պատմություն կամ խոհուն միտք։

Ավետիք Իսահակյանի գրքերում հաճախ կարելի է հանդիպել բարության, կարոտի, արդարության և մարդու ներքին լույսի մասին խոսքերի։ Նա հավատում էր, որ գեղեցիկ միտքն ու ազնիվ սիրտը մարդուն ուժեղ են դարձնում։ Եվ նա ուզում էր, որ իր գրքերը ոչ միայն կարդան, այլև զգան՝ ինչպես տաք արևը գարնան առավոտին։

Այդ պատճառով այսօր էլ, երբ երեխաները բացում են նրա մասին գրված կամ նրա հեղինակած գրքերից որևէ էջ, նրանք սովորում են մի պարզ ճշմարտություն։ Մարդը մեծանում է ոչ միայն տարիքով, այլև իր ասած խոսքերով, արած բարությամբ և պահած հիշողություններով։ Իսկ բարի խոսքը, մեկ անգամ ասվելուց հետո, երկար ճանապարհ է անցնում և երբեք չի կորչում։

Բոլոր հեքիաթները