Արքայադուստրն ու սիսեռահատիկը
Հանս Քրիստիան Անդերսենի կարճ ու սրամիտ հեքիաթը մի արքայազնի, անձրևոտ գիշերով պալատ հասած աղջկա և քսան ներքնակի տակ թաքցրած փոքրիկ սիսեռահատիկի մասին։
Լինում է, չի լինում՝ մի արքայազն է լինում։ Նա շատ էր ուզում ամուսնանալ իսկական արքայադստեր հետ։ Միայն թե արքայադուստրը պետք է իրոք իսկական լիներ։
Արքայազնը շրջեց ամբողջ աշխարհով մեկ։ Ամեն երկրում նա արքայադուստրերի էր հանդիպում, բայց այդպես էլ չէր կարողանում հասկանալ՝ իսկակա՞ն արքայադուստրեր են նրանք, թե՞ ոչ։ Մեկի խոսքի մեջ ինչ-որ բան այն չէր լինում, մյուսի վարվելակերպի մեջ, երրորդի՝ շարժուձևի մեջ։ Վերջապես նա տխուր վերադարձավ տուն, որովհետև դեռ չէր գտել իր փնտրած արքայադստերը։
Մի երեկո սարսափելի փոթորիկ բարձրացավ։ Կայծակը փայլատակում էր, որոտը ցնցում էր պատուհանները, իսկ անձրևը դույլերով էր թափվում երկնքից։ Հանկարծ պալատի դուռն ուժգին թակեցին։ Ծեր թագավորն անձամբ գնաց բացելու։
Դռան առաջ մի երիտասարդ աղջիկ էր կանգնած։ Ջուրը հոսում էր նրա մազերից ու զգեստից, կոշիկների քթից ներս էր լցվում և կրունկներից դուրս գալիս։ Բայց աղջիկը հանգիստ ասաց, որ ինքն իսկական արքայադուստր է և փոթորկից պաշտպանվելու տեղ է խնդրում։
«Դա մենք շուտով կիմանանք», — մտածեց ծեր թագուհին, բայց բարձրաձայն ոչինչ չասաց։ Նա գնաց հյուրի ննջասենյակ, անկողնուց վերցրեց ամբողջ սպիտակեղենը և մահճակալի վրա մի փոքրիկ սիսեռահատիկ դրեց։ Հետո դրա վրա քսան ներքնակ դասավորեց, իսկ ներքնակների վրա՝ քսան փափուկ փետրե անկողին։ Այդ բարձր մահճակալի վրա էլ արքայադուստրը պետք է գիշերեր։
Առավոտյան նրան հարցրին.
— Ինչպե՞ս քնեցիք։
— Շատ վատ, — պատասխանեց աղջիկը։ — Ամբողջ գիշեր աչք չեմ փակել։ Չգիտեմ՝ անկողնուս մեջ ինչ կար, բայց կարծես մի կարծր բանի վրա պառկած լինեի։ Մարմինս ամբողջովին ցավում է։
Այդ ժամանակ բոլորն իմացան, որ նա իսկական արքայադուստր է։ Միայն իսկական արքայադուստրը կարող էր քսան ներքնակի ու քսան փետրե անկողնու տակից զգալ փոքրիկ սիսեռահատիկը։
Արքայազնն ուրախացավ և ամուսնացավ նրա հետ, իսկ սիսեռահատիկը դրեցին պալատի հազվագյուտ իրերի պահարանում։ Ասում են՝ եթե որևէ մեկն այն չի տարել, մինչև այսօր էլ այնտեղ է։