Եղեգնուհի

Հեքիաթային պատմություն հրաշքով ծնված Եղեգնուհու, նրան փոխարինած խաբեբայի և վերջապես բացահայտված ճշմարտության մասին։

Մի թագավոր ուներ մինուճար որդի, որը սովորական հարս չէր ուզում։ Նա ասում էր, որ եթե ամուսնանա, ապա միայն այնպիսի մի աղջկա հետ, որ հոր ու մոր ծնունդ չլինի։ Երկար փնտրտուքից հետո թագավորը մի իմաստուն ծերունուց լսեց, որ գետի ափին՝ մի սուրբ եղեգնուտում, կարելի է գտնել այդ հրաշքը։ Թագավորը կտրեց ամենագեղեցիկ եղեգը, ջուրը նետեց, և այն իսկույն դարձավ մի չքնաղ աղջիկ, որի անունը դրեցին Եղեգնուհի։

Բայց մինչ թագավորը գնացել էր հագուստ ու սպասավորներ ուղարկելու, այդտեղով անցավ մի խորամանկ բոշա աղջիկ։ Նա խաբեց միամիտ Եղեգնուհուն, դուրս բերեց ջրից, վնասեց նրան ու ինքը զբաղեցրեց նրա տեղը։ Երբ նաժիշտները եկան, չկարողացան հասկանալ եղելությունը և բոշային տարան պալատ՝ որպես հարսնացու։

Թագավորի որդին, սակայն, սրտով զգաց, որ մի ծանր խաբեություն է կատարվել։ Շուտով գետի մոտ նա որսաց մի հրաշալի ձուկ, ապա նրա փոխարեն հայտնվեց մի զարմանալի ծառ, հետո՝ մի հասարակ պառավի տանն ապրող գեղեցիկ ու շնորհալի աղջիկ։ Դա Եղեգնուհին էր, որը, չարի ձեռքից փրկվելով, կրկին նոր կերպարանքով վերադարձել էր աշխարհ՝ մինչև ճշմարտությունը բացահայտվեր։

Եղեգնուհին ոչ միայն գեղեցիկ էր, այլև աշխատասեր, խելացի ու համեստ։ Նրա ձեռքի կարն ու գործը հասան մինչև պալատ, և վերջապես թագավորի որդին եկավ նրան տեսնելու։ Եղեգնուհին անմիջապես չհայտնեց իր անունը։ Նա պատմեց ամբողջ եղելությունը հեքիաթի ձևով, որպեսզի բոլորն ինքնուրույն հասկանային՝ որտեղ էր բարին, որտեղ՝ խաբեությունը։

Ճշմարտությունը բացահայտվեց, խաբեբան մատնվեց իր իսկ խոսքերով, իսկ Եղեգնուհին վերադարձավ իր արժանի տեղը։ Թագավորի որդին ամուսնացավ նրա հետ, և պալատում երկար ժամանակ հիշում էին, թե ինչպես է ճշմարտությունը երբեմն ուշ գալիս, բայց երբ գալիս է, իր հետ բերում է և՛ լույս, և՛ արդարություն։ Այդ պատմությունը մինչև այսօր հիշեցնում է, որ գեղեցկությունը միայն դեմքի վրա չէ․ այն ապրում է մաքրության, համբերության ու ազնիվ սրտի մեջ։

Բոլոր հեքիաթները