Արևամանուկ

Պատմություն Մասիսի լանջերին մեծացող Արևամանուկի ուժի, հարցասիրության և հայրենի արմատների հանդեպ հարգանքի մասին։

Մասիսի լանջերին, գարնանային շողերի տակ, մեծանում էր ոսկեթել մազերով մի տղա, որին բոլորն Արևամանուկ էին կոչում։ Նա ուրիշ երեխաների նման միայն խաղալ չէր սիրում։ Արևածագին նայում էր երկնքին, հետևում ամպերի շարժմանը և դրանց մեջ տեսնում հեքիաթներ, բանակներ, քաղաքներ ու հեռավոր ճանապարհներ։ Բնությունը նրա համար մի մեծ գիրք էր, որ ամեն օր նոր էջ էր բացում։

Արևամանուկը նաև անսովոր ուժեղ էր։ Նա սիրում էր բաց դաշտը, նախիրի հետ հեռու գնալը, շների հետ վազելը և գազաններից չվախենալը։ Ժողովուրդը շուտով սկսեց նրա մասին պատմել, որ այս տղան ոչ միայն տեսքով է գեղեցիկ, այլև սրտով է անվախ։

Բայց նրա ամենամեծ առանձնահատկությունը ոչ թե ուժն էր, այլ հարցեր տալու ունակությունը։ Նա լսում էր մեծերի խոսքը, հետաքրքրվում էր, թե որտեղից են եկել մարդիկ, ինչու է Մասիսը սուրբ համարվում, ով էր Հայկը և ինչու է մի ժողովուրդ ուժեղ լինում միայն այն ժամանակ, երբ չի մոռանում իր արմատները։ Նրան պատմում էին Նոյի մասին, հին նահապետների մասին, ջրանցքներ փորելու, հողը մշակելու և միասին ապրելու իմաստության մասին։

Այս պատմություններն Արևամանուկին սովորեցրին, որ իսկական քաջությունը միայն կռվելը չէ։ Քաջ է նաև նա, ով սիրում է հողը, պաշտպանում է իր մարդկանց, աշխատում է, կառուցում է ու սրտերից վատը քաղհանում, ինչպես արտից են մոլախոտը հանում։ Այդպես նա կամաց-կամաց դարձավ ոչ միայն ուժեղ պատանի, այլև խոր մտածող մարդ։

Երբ հետո մարդիկ հիշում էին Արևամանուկին, ասում էին, որ նա արևածագից սովորեց լույսը, սարերից՝ հաստատունությունը, իսկ հին պատմություններից՝ արժանապատվությունը։ Նա նայում էր երկնքին, բայց ոտքերով ամուր կանգնած էր իր հողի վրա։ Եվ հենց դրա համար էլ նրա անունը մնաց որպես հիշեցում, որ մեծ մարդը նա է, ով միավորում է երազանքը, ուժն ու հիշողությունը։

Բոլոր հեքիաթները