Անահիտ

Գրականացված կարճ վերապատում ըստ Ղազարոս Աղայանի՝ իմաստուն Անահիտի, Վաչագանի և արհեստի փրկարար ուժի մասին։

Աղվանից աշխարհում ապրում էր իմաստուն և գեղեցիկ Անահիտը, որի անունը հասել էր նույնիսկ թագավորական պալատ։ Վաչագան արքայազնը լսել էր ոչ միայն նրա գեղեցկության, այլև խելքի, զուսպ խոսքի ու աշխատասիրության մասին և ցանկացավ տեսնել նրան։ Երբ արքունի մարդիկ գնացին աղջկան ուզելու, Անահիտը միայն մի բան ասաց․ նա կամուսնանա միայն այն մարդու հետ, ով մի օգտակար արհեստ գիտի։

Շատերը զարմացան այդ պատասխանից, բայց Անահիտը հավատարիմ մնաց իր խոսքին։ Նա ասում էր, որ թագավորն էլ նախ և առաջ մարդ է, իսկ մարդուն ամեն պահի կարող է փրկել իր ձեռքերի հմտությունը։ Վաչագանը չվիրավորվեց, այլ ընդհակառակը՝ հասկացավ Անահիտի խոսքի իմաստը և սկսեց մեծ խնամքով արհեստ սովորել։ Շուտով նա այնքան լավ դիպակագործ դարձավ, որ իր ձեռքով մի նուրբ ու գեղեցիկ գործվածք պատրաստեց։

Անահիտն ընդունեց նրան, որովհետև տեսավ՝ երիտասարդը ոչ միայն սիրում է իրեն, այլև հարգում է աշխատանքը։ Նրանք ամուսնացան, և ժողովուրդը սիրով էր հիշում այդ զույգին, որովհետև երկուսն էլ խելքը զուգակցում էին գործին։ Բայց մի օր Վաչագանն ընկերների հետ ընկավ չար մարդկանց ձեռքը և տարվեց մի գաղտնի ստորգետնյա վայր, որտեղ արհեստավորներին ստիպում էին աշխատել, իսկ արհեստ չիմացող մարդկանց կործանում էին։

Այդ մութ վայրում անգամ Վաչագանը չկորցրեց ինքնատիրապետումը։ Նա իր սովորած արհեստով մի թանկարժեք դիպակ գործեց ու դրա նախշերի մեջ թաքցրած լուր ուղարկեց Անահիտ թագուհուն։ Անահիտը կարդաց գաղտնի նշանները, հասկացավ վտանգը, գտավ դժոխքանման այն որջը և մեծ խիզախությամբ ազատեց թե՛ Վաչագանին, թե՛ մյուս գերիներին։

Այդ օրվանից պատմում էին, որ թագավորի կյանքը փրկեց ոչ միայն թուրը, այլ նախ և առաջ արհեստը։ Անահիտն ու Վաչագանը հետո ավելի մեծ հոգատարությամբ բարելավեցին ճանապարհները, կամուրջները, ջրանցքները, գործարաններն ու դպրոցները։ Եվ մարդիկ հիշեցին մի պարզ ճշմարտություն․ գեղեցկությունը փայլում է, խելքը առաջնորդում է, բայց աշխատասեր ձեռքն է պահում և՛ տունը, և՛ երկիրը։

Բոլոր հեքիաթները